درس تفسير را نيز براى ما شروع كردند . رويه و روش علامه طباطبايى در دروس بارى ، عظمت و ابّهت و سكينه و وقار در وجود ايشان استقرار يافته ، و درياى علم و دانش چون چشمهء جوشان فَوَران مىكرد . و پاسخ سؤالها را آرام آرام مىدادند ؛ و اگر چه بحث و گستاخى ما در بعضى از احيان بحدّ اعلا مىرسيد ، ابداً ابداً ايشان از آن خطّ مشى خود خارج نمىشدند ؛ و حتّى براى يك دفعه تُنِ صدا از همان صداى معمولى بلندتر نمىشد ، و آن ادب و متانت و وقار و عظمت پيوسته بجاى خود بود و جام صبر و تحمّل لبريز نمىگشت . و گهگاهى از حالات بزرگان و اولياء خدا و مكتب‌هاى عرفانى براى ما بياناتى داشتند ؛ بالاخصّ از استاد نجف خود در معارف الهيّه و اخلاق : مرحوم سيّد العارفين و سند المتألّهين آية الله الوحيد آقاى حاج ميرزا على آقاى قاضى رضوان الله عليه ، براى ما بيان مفصّلى داشتند ، كه بسيار براى ما دلنشين و دلپسند بود . و مجالس ما با ايشان علاوه بر اوقات دروس رسمى ، در شبانه روز گاهى به دو و سه ساعت مىرسيد . شيفتگى و عشق و علاقهء ما به حضرت ايشان بحدّى رسيد كه براى انس و ملاقات بيشتر ، و استفاده و استفاضهء افزون تر ، حجرهء مدرسه را ترك نموده و در قرب منزل ايشان اطاقى اجاره كرديم و بدانجا منتقل شديم . و بطور مُدام و مستمرّ ، يكى دو ساعت بغروب مانده و بعضى از اوقات تا پاسى از شب گذشته ، ايشان براى ما از مواعظ اخلاقى و عرفانى بياناتى داشتند . و در فصل